Ganito Pala Ako

Noong bata pa ako, akala ko ordinaryong bata lang ako. Naglalaro ng luto-lutoan, naglalalaro ng Barbie at iba pa. pero napansin ko sa mga kalaro ko, sila kamay ang mga ginamit at ako ako lang ang pa ang ginagamit yung paa sa paglaro.

Enjoy naman ang pagkabata ko, pero hindi maiiwasan na may taong nanguangutya sa akin. Halimbawa ko na lang ay yung may nagtatawag sa akin ay pilay. Hindi ko maiiwasan na umiyak ako. Pero ngayong lumaki na ako, hindi na ako umiiyak, at iniisip ko na lang na “hindi naman ako pilay, may cerebral palsy at nakaupo naman ako sa wheal chair. Wala namam akong ginagawang sa inyong masama.”

Sa paglaki ko, nauunawaan ko hindi pala ako normal. May kapansanan pala ako. Akala ko simple lang ang buhay ko. Madadami pala ako pagdadaanan sa buhay. Siguro kung normal ako, hindi gaano makulay ang mundo ko.

Abangan ang pag-aaral ko.

Ang Simula

Ako si KT Cruz, 20 years. Ako ay may cerebral palsy. Hindi nakakalakad at hindi masyadong nakakagalaw ang kamay.

Pinanganak ako at aking kakambal noong July 24, 1989. Seven months pa ang tyan ni Mama noon at normal delivery pa siya noong pinganak kami. 50-50 ang buhay namin pero sa awa ng Panginoon buhay pa kami hanggang ngayon. At ang kakambal ko ay normal at nakakalak.

After 8 months, nagsasalita na kami ng konti. Pero nagtataka ang mga magulang ko dahil yung kamkambal ko nakakagapang na at nakakatadap. Pero ako nakahiga lang sa kama.

Pina-check up agad ako sa hospital ng mga magulang ko. At doon nalaman nalaman na may cerebral palsy ako. Simula noong lagi na ako pinapa-check up sa iba’t ibang hospital.
Gusto kong ikwento sa inyo. Kahit ganito kaming may kapansanan, makulay naman ang buhay namin. Sana sundan nyo ako
Itutuloy…